In de achttiende eeuw en begin negentiende eeuw verdween een aantal van genoemde werven. Dit werd veroorzaakt door de teruglopende economie in Holland. De Gouden Eeuw was voorbij. De bevolking liep terug en de verpaupering nam steeds grotere vormen aan. Op den duur waren in 1850 nog maar 3 scheepswerven in Warmond te vinden en in 1873 nog maar twee.

De werven waren meestal eenvoudig van opzet. Er waren werven met slechts een schuur en een helling, maar er waren ook grotere werven. Zo had de scheepswerf aan het Vennemeer in 1676 een timmerschuur en een helling en had de werf op het eiland Faljeril in de Kagerplassen in het jaar 1783 twee scheepshellingen, een loods, een schuur en verder getimmerte.

Op de werven werden alleen werkvaartuigen gebouwd. De bouw van pleziervaartuigen komt pas in de twintigste eeuw op. Er werden soms behoorlijke schepen gebouwd. Op de werf op het eiland Faljeril werd in 1750 een zogenaamde damschuit gebouwd. Het gevaarte had een lengte van 16,74 meter, een breedte 3,72 meter em 261 mm. en een hoogte van 1,55 meter. Later in 1873, werden in Warmond slechts mestpramen, kleine turfschepen en koeschouwen gebouwd. Ze waren met name bestemd voor de boeren, die er hun vee mee vervoerden. Hun boerderijen werden daarom vaarboerderijen genoemd, een typisch Warmonds verschijnsel.

Tegenwoordig is er van genoemde typen scheepswerven niets meer over. De laatste werf verdween in het jaar 1969. Dit was de werf van de gebroeders Arie en Adriaan Schakenbos aan de Scheepsmakersdam. Langzamerhand verdwijnen ook de eindproducten van genoemde werven. Hierbij gaat het voornamelijk om de eenvoudigste werkvaartuigen zoals koeienbokken. Bij sommige veehouders zijn ze gelukkig nog te vinden, maar de vraag is voor hoe lang? Ook het aantal veehouders neemt immers af.